Грамадзянін 10 верасня 2026 г. звярнуўся ў Канстытуцыйны Суд з канстытуцыйнай скаргай, у якой прасіў праверыць канстытуцыйнасць артыкулаў 3 і 15 Закона Рэспублікі Беларусь «Аб асновах адміністрацыйных працэдур» у іх узаемасувязі з падпунктам 1.1.12 пунктамі 1.1 пераліку. грамадзян, зацверджанага Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 26 красавіка 2010 г. № 200 (далей – Пералік).

Заяўнік паставіў пад сумнеў канстытуцыйнасць норм Закона «Аб асновах адміністрацыйных працэдур» і Пераліку з прычыны таго, што ўсталяваная падпунктам 1.1.12 пункта 1.1 Пераліку адміністрацыйная працэдура не можа быць ажыццёўлена ў дачыненні ізаляванага жылога памяшкання, не зарэгістраванага ў адзіным дзяржаўным рэгістры нерухомай маёмасці, правоў на яго прадугледжвае ўказанне адраса ізаляванага жылога памяшкання, які можа быць прысвоены толькі аб'екту нерухомай маёмасці, зарэгістраванаму ў названым рэгістры.

З прадстаўленых матэрыялаў вынікае, што рашэннем суда заяўніку адмоўлена ў задавальненні скаргі на дзеянні адміністрацыі раёна г. Мінска. Вышэйстаячымі судовымі інстанцыямі і Генеральнай пракуратурай Рэспублікі Беларусь судовае рашэнне, якое было вынесена па справе, прызнана законным і абгрунтаваным, у сувязі з чым скаргі заяўніка пакінутыя без задавальнення.

Аб вычарпанні заяўнікам усіх іншых сродкаў судовай абароны сведчаць рашэнні судовых інстанцый, а таксама прынятае 8 ліпеня 2025 г. рашэнне намесніка Генеральнага пракурора Рэспублікі Беларусь аб адмове ў задавальненні нагляднай скаргі і прынясенні пратэсту на судовую пастанову, якая ўступіла ў законную сілу.

Канстытуцыйны Суд не знайшоў падстаў для ўзбуджэння вядзення па справе.

У прынятым вызначэнні Канстытуцыйны Суд адзначыў, што ў адпаведнасці з падпунктам 1.2 пункта 1 артыкула 153 Закона «Аб канстытуцыйным судаводстве» канстытуцыйная скарга дапушчальная, калі яна пададзена ў тэрмін не пазней за адзін год з дня прыняцця судовай пастановы (рашэння), якой вычэрпваюцца ўсе іншыя сродкі судовай.

З прадстаўленых матэрыялаў вынікае, што канстытуцыйная скарга пададзена заяўнікам па заканчэнні гадавога тэрміну з дня прыняцця судовай пастановы (рашэння), якой вычэрпваюцца ўсе іншыя сродкі судовай абароны па адпаведнай катэгорыі спраў.

Канстытуцыйным Судом адмоўлена ва ўзбуджэнні вядзення па справе, паколькі заяўнікам прапушчаны ўстаноўлены Законам тэрмін падачы канстытуцыйнай скаргі, у сувязі з чым канстытуцыйная скарга не адпавядае ўмове дапушчальнасці.