Канстытуцыйны Суд Рэспублікі Беларусь у складзе старшынствуючага – Старшыні Канстытуцыйнага Суда Міклашэвіча П.П., намесніка Старшыні Карповіч Н.А., суддзяў Бодак А.М., Бойка Т.С., Варановіча Т.В., Козыравай Л.Р., Любецкай С.А., Рабцава В.М., Рабцава Л.М., Цікавенкі А.Г., Чыгрынава С.П.,

з удзелам:

паўнамоцнага прадстаўніка Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь у Канстытуцыйным Судзе – старшыні Пастаяннай камісіі Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь па заканадаўстве Лянчэўскай М.А.;

паўнамоцнага прадстаўніка Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь у Канстытуцыйным Судзе – першага намесніка Міністра юстыцыі Рэспублікі Беларусь Філіпавай Н.М.,

кіруючыся часткай пятай артыкула 116¹ Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь, пунктам 3 артыкула 11, артыкуламі 54, 55, 69, 70, 161 Закона Рэспублікі Беларусь «Аб канстытуцыйным судаводстве»,

разгледзеў у судовым пасяджэнні справу аб канстытуцыйнасці артыкула 12 Закона Рэспублікі Беларусь «Аб асновах сістэмы прафілактыкі безнагляднасці і правапарушэнняў непаўналетніх».

Падставай да разгляду справы Канстытуцыйным Судом з’явіўся зварот грамадзянкі Емельяновіч Валянціны Мікалаеўны ў выглядзе канстытуцыйнай скаргі, якая адпавядае патрабаванням, устаноўленым Законам «Аб канстытуцыйным судаводстве».

Заслухаўшы ў судовым пасяджэнні суддзю-дакладчыка Варановіча Т.В., паўнамоцных прадстаўнікоў дзяржаўных органаў у Канстытуцыйным Судзе, даследаваўшы дакументы і іншыя матэрыялы справы, Канстытуцыйны Суд Рэспублікі Беларусь 

устанавіў: 

1. У Канстытуцыйны Суд звярнулася грамадзянка Емельяновіч В.М. з  канстытуцыйнай скаргай аб праверцы канстытуцыйнасці артыкула 12 Закона Рэспублікі Беларусь ад 31 мая 2003 г. № 200-З «Аб асновах сістэмы прафілактыкі безнагляднасці і правапарушэнняў непаўналетніх» (далей – Закон) у сувязі з адсутнасцю ў ім прававога механізма рэалізацыі канстытуцыйнага права грамадзян на судовую абарону. Заяўніца абскарджвае таксама пункт 41 Палажэння аб парадку ўтварэння і дзейнасці камісій па справах непаўналетніх, зацверджанага пастановай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 10 снежня 2003 г. № 1599 (далей – Палажэнне), якім раней, да ўнясення ў яго змяненняў 14 студзеня 2025 г., быў вызначаны несудовы парадак абскарджання пастановы камісіі па справах непаўналетніх (далей – КСН).

В.М.Емельяновіч мяркуе, што з прычыны прымянення названых нарматыўных прававых актаў судом у грамадзянскай справе па яе скарзе на неправамерныя дзеянні камісіі па справах непаўналетніх Лунінецкага раённага выканаўчага камітэта (далей – КСН Лунінецкага райвыканкама) парушана яе канстытуцыйнае права на судовую абарону.

З матэрыялаў справы вынікае, што пастановай участковага інспектара ІСН Лунінецкага РАУС Брэсцкай вобласці ад 15 лістапада 2023 г. спыненыя справа аб адміністрацыйным правапарушэнні ў дачыненні да непаўналетняга Емельяновіча Я.І. і іншых асоб па частцы 1 артыкула 19.3 Кодэкса Рэспублікі Беларусь аб адміністрацыйных правапарушэннях за распіццё 16 верасня 2023 г. піва ў грамадскім месцы з  іншымі непаўналетнімі на падставе пункта 5 часткі 1 артыкула 9.6 Працэсуальна-выканаўчага кодэкса Рэспублікі Беларусь аб адміністрацыйных правапарушэннях у сувязі з недасягненнем узросту, з якога наступае адміністрацыйная адказнасць за ўчыненае правапарушэнне, і справа аб адміністрацыйным правапарушэнні ў дачыненні да бацькоў непаўналетніх Емельяновіча Я.І. і іншых асоб па частцы 1 артыкула 10.3 Кодэкса аб адміністрацыйных правапарушэннях на падставе пункта 2 часткі 1 артыкула 9.6 Працэсуальна-выканаўчага кодэкса аб адміністрацыйных правапарушэннях у сувязі з адсутнасцю ў дзеянні складу адміністрацыйнага правапарушэння.

Пастановай КСН Лунінецкага райвыканкама ад 29 снежня 2023 г., якая разгледзела матэрыял Лунінецкага РАУС ад 15 лістапада 2023 г., на падставе падпункта 38.10 пункта 38 Палажэння вынесены папярэджанні непаўналетняму Емельяновічу Я.І. і яго законным прадстаўнікам.

Рашэннем суда Лунінецкага раёна ад 28 лютага 2024 г. скарга В.М.Емельяновіч на неправамерныя дзеянні КСН Лунінецкага райвыканкама прызнана абгрунтаванай, у сувязі з чым пастанова КСН ад 29 снежня 2023 г. прызнана незаконнай і адменена.

Вызначэннем судовай калегіі па грамадзянскіх справах Брэсцкага абласнога суда ад 25 красавіка 2024 г. рашэнне суда Лунінецкага раёна ад 28 лютага 2024 г. па апеляцыйнай скарзе КСН Лунінецкага райвыканкама і Апеляцыйнага пратэсту пракурора Лунінецкага раёна адменена, вядзенне справы па скарзе В.М.Емельяновіч на неправамерныя дзеянні КСН Лунінецкага райвыканкама спынена з прычыны яе непадведамнасці суду.

У абгрунтаванне прынятага рашэння апеляцыйная інстанцыя адзначыла, што, разглядаючы скаргу па сутнасці, суд не ўлічыў нормы Палажэння, якія не прадугледжваюць магчымасць абскарджання пастановы КСН па заяўленых В.М.Емельяновіч падставах у судовым парадку; такім чынам, справа не падлягае разгляду ў судзе з прычыны яе непадведамнасці. Артыкулам 353 Грамадзянскага працэсуальнага кодэкса Рэспублікі Беларусь (далей – ГПК) устаноўлены судовы парадак абскарджання, акрамя выпадкаў, калі для вырашэння асобных скаргаў заканадаўствам устаноўлены іншы, несудовы, парадак абскарджання. Такі несудовы парадак абскарджання пастановы КСН, як зазначана ў рашэнні апеляцыйнай інстанцыі, устаноўлены Палажэннем.

Па рашэннях старшыні Брэсцкага абласнога суда ад 17 чэрвеня 2024 г., намесніка Старшыні Вярхоўнага Суда Рэспублікі Беларусь ад 19 жніўня 2024 г., пракурора Брэсцкай вобласці ад 22 лістапада 2024 г., намесніка Генеральнага пракурора Рэспублікі Беларусь ад 20 студзеня 2025 г. наглядныя скаргі В.М.Емельяновіч пакінуты без задавальнення; падстаў для прынясення пратэстаў на абскарджанае вызначэнне апеляцыйнай інстанцыі Брэсцкага абласнога суда не ўстаноўлена, паколькі, як вынікае з адказаў названых службовых асоб, нормамі Палажэння не прадугледжана магчымасць абскарджання пастаноў КСН у судовым парадку.

Заяўніца вычарпала ўсе іншыя сродкі судовай абароны канстытуцыйных правоў і свабод пры вырашэнні грамадзянскай справы.

У канстытуцыйнай скарзе В.М.Емельяновіч адзначыла, што вызначэннем судовай калегіі па грамадзянскіх справах Брэсцкага абласнога суда вядзенне па яе скарзе на неправамерныя дзеянні КСН Лунінецкага райвыканкама спынена ў сувязі з непадведамнасцю суду, паколькі Палажэннем не прадугледжаны судовы парадак абскарджання пастановы КСН. Заяўніца лічыць, што дадзенае рашэнне прынята апеляцыйнай інстанцыяй у адпаведнасці з артыкулам 12 Закона, на падставе якога было зацверджана Палажэнне. На думку заяўніцы, артыкул 12 Закона не адпавядае артыкулу 60 Канстытуцыі, бо адсутнасць у артыкуле Закона належнага прававога механізма рэалізацыі канстытуцыйнага права грамадзян на судовую абарону пазбаўляе яе доступу да правасуддзя.

Унясенне ў пункт 41 Палажэння ў 2025 годзе змянення, якім прадугледжана абскарджанне пастановы КСН у суд, не выдаляе парушэнне канстытуцыйнага права заяўніцы на судовую абарону, паколькі ў цяперашні час скарыстацца гэтым правам у яе няма магчымасці.

2. Закон Рэспублікі Беларусь «Аб асновах сістэмы прафілактыкі безнагляднасці і правапарушэнняў непаўналетніх» прыняты Палатай прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 22 красавіка 2003 г., ухвалены Саветам Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 15 мая 2003 г. і ўступіў у сілу 12 верасня 2003 г.

У Закон неаднаразова ўносіліся змяненні, у прыватнасці законамі Рэспублікі Беларусь ад 21 ліпеня 2008 г. № 417-З, ад 26 мая 2012 г. № 376-З, ад 12 снежня 2013 г. № 84-З, ад 9 студзеня 2017 г. № 18-З, якія з’яўляліся прадметам разгляду Канстытуцыйнага Суда ў парадку абавязковага папярэдняга кантролю канстытуцыйнасці і згодна з прынятымі рашэннямі прызнаныя адпаведнымі Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь.

Канстытуцыйны Суд мае права праверыць канстытуцыйнасць акта, які раней прайшоў праверку ў парадку абавязковага папярэдняга (абстрактнага) канстытуцыйнага кантролю, з улікам практыкі яго прымянення ў канкрэтных прававых сітуацыях, паколькі ў сілу артыкулаў 55 і 161 Закона «Аб канстытуцыйным судаводстве» Канстытуцыйны Суд пры праверцы канстытуцыйнасці закона, прымененага ў канкрэтнай справе, па канстытуцыйнай скарзе мае на ўвазе як літаральны сэнс прававых нормаў, так і сэнс, які надаецца ім практыкай прымянення.

Палажэнне аб парадку ўтварэння і дзейнасці камісій па справах непаўналетніх зацверджана пастановай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 10 снежня 2003 г. № 1599 у адпаведнасці з артыкулам 12 Закона. Такім чынам, існуе прамая нарматыўная сувязь Закона і пастановы Савета Міністраў, названыя нарматыўныя прававыя акты былі прыменены судом у грамадзянскай справе ў непарыўным адзінстве і з’яўляюцца прадметам праверкі канстытуцыйнасці.

3. У звароце ў Канстытуцыйны Суд В.М.Емельяновіч указала на парушэнне свайго канстытуцыйнага права на судовую абарону законам, прымененым судом у грамадзянскай справе з яе ўдзелам.

Паводле часткі першай артыкула 60 Канстытуцыі кожнаму гарантуецца абарона яго правоў і свабод кампетэнтным, незалежным і бесстароннім судом у парадку і тэрміны, вызначаныя законам. Рашэнні і дзеянні (бяздзейнасць) дзяржаўных органаў і службовых асоб, якія ўшчамляюць правы і свабоды, могуць быць абскарджаны ў суд.

Канстытуцыйны Суд адзначае, што права кожнага на судовую абарону – адно з фундаментальных канстытуцыйных правоў, якое з’яўляецца гарантыяй рэалізацыі ўсіх іншых правоў і свабод чалавека. Гэтым прадвызначаецца асаблівая роля судовай улады, якая выяўляецца ў тым ліку ў судовым кантролі за законнасцю рашэнняў і дзеянняў (бяздзеяння) дзяржаўных органаў і службовых асоб, чым сцвярджаецца канстытуцыйна-прававы статус грамадзяніна як раўнапраўнага суб’екта грамадскіх адносін, які можа абараняць свае правы і свабоды ўсімі не забароненымі законам спосабамі. Разам з тым рэалізацыя канстытуцыйнага права на судовую абарону не прадугледжвае выбару грамадзянамі формаў такой абароны па сваім меркаванні. Заканадаўца, валодаючы дастатковай дыскрэцыяй пры вызначэнні канкрэтных працэсуальных механізмаў судовай абароны, павінен устанаўліваць такія ўмовы ажыццяўлення працэсуальных правоў удзельнічаючых у справе асоб, якія ў найбольшай ступені спрыялі б поўнаму і эфектыўнаму аднаўленню парушаных правоў і свабод грамадзян з дапамогай правасуддзя, якое адпавядае агульнаправавым патрабаванням роўнасці і справядлівасці.

Артыкул 12 Закона, вызначаючы асноўныя напрамкі дзейнасці КСН, надаў названым камісіям паўнамоцтва прымяняць меры ўздзеяння ў дачыненні да непаўналетніх, іх бацькоў (усынавіцеляў, удачарыцеляў), апекуноў або папячыцеляў, іншых асоб у выпадках і парадку, прадугледжаных заканадаўствам.

Канстытуцыйны Суд лічыць, што зыходзячы з палажэнняў артыкулаў 1, 2, 21, 59, 60, 97, 98 і 109 Канстытуцыі на заканадаўцу ляжыць абавязак па стварэнні паўнавартасных заканадаўчых механізмаў рэалізацыі права на судовую абарону, якая павінна быць справядлівай, кампетэнтнай і эфектыўнай, забяспечваючы даступнасць правасуддзя, што выяўляецца ў магчымасці кожнага бесперашкодна звярнуцца ў суд па абарону правоў і свабод і атрымаць іх рэальную абарону шляхам аднаўлення парушаных правоў і свабод. Адсутнасць такіх механізмаў сведчыла б аб прымяншэнні права грамадзян на судовую абарону, зніжэнні яго канстытуцыйных гарантый і тым самым парушала б палажэнні артыкула 60 Канстытуцыі.

4. Паводле артыкула 353 ГПК грамадзянін мае права звярнуцца ў суд са скаргай, калі лічыць, што неправамернымі рашэннямі, дзеяннямі (бяздзеяннем) дзяржаўных органаў, іншых юрыдычных асоб, а таксама арганізацый, якія не з’яўляюцца юрыдычнымі асобамі, і службовых асоб ушчэмлены яго правы, акрамя выпадкаў, калі для вырашэння асобных скаргаў заканадаўствам устаноўлены іншы, несудовы, парадак абскарджання (частка першая); да рашэнняў, дзеянняў (бяздзеяння) дзяржаўных органаў, іншых юрыдычных асоб і арганізацый, службовых асоб, якія падлягаюць судоваму абскарджанню, адносяцца калегіяльнае і аднаасобнае рашэнні, дзеянні (бяздзеянне), у выніку якіх грамадзянін незаконна пазбаўлены магчымасці поўнасцю або часткова ажыццявіць права, дадзенае яму нарматыўным прававым актам, або на грамадзяніна незаконна ўскладзены які-небудзь абавязак (частка другая).

Такая скарга, акрамя выпадкаў, калі заканадаўствам устаноўлены іншы парадак, падаецца ў суд пасля абскарджання рашэння, дзеяння (бяздзеяння) дзяржаўнага органа, юрыдычнай асобы, а таксама арганізацыі, якая не з’яўляецца юрыдычнай асобай, службовай асобы вышэйстаячаму ў парадку падпарадкаванасці дзяржаўнаму органу, юрыдычнай асобе, арганізацыі, службовай асобе, якія абавязаны разгледзець яе і аб выніках разгляду паведаміць грамадзяніну ў месячны тэрмін (частка першая артыкула 354 ГПК).

Заканадаўца паводле часткі другой артыкула 12 Закона ўпаўнаважыў Урад вызначыць парадак утварэння і дзейнасці КСН.

Канстытуцыйны Суд лічыць, што дэлегаванне Ураду названага паўнамоцтва грунтуецца на канстытуцыйных палажэннях аб ажыццяўленні дзяржаўнай улады ў Рэспубліцы Беларусь на аснове падзелу яе на заканадаўчую, выканаўчую і судовую; аб ажыццяўленні выканаўчай улады Урадам, у тым ліку аб забеспячэнні ім выканання Канстытуцыі, рашэнняў Усебеларускага народнага сходу, законаў, актаў Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь (артыкулы 6, 106 і 107 Канстытуцыі). У сувязі з гэтым Урад абавязаны ажыццяўляць прававое рэгуляванне ў адпаведнасці з нормамі Канстытуцыі і заканадаўчых актаў, не выходзячы за межы паўнамоцтваў, дэлегаваных яму заканадаўцам.

Канстытуцыйны Суд звяртае ўвагу, што ў адпаведнасці з унесенымі ў частку першую артыкула 60 Канстытуцыі змяненнямі парадак ажыццяўлення абароны правоў і свабод кожнага кампетэнтным, незалежным і бесстароннім судом вызначаецца законам. Такім чынам, падзаконнымі нарматыўнымі прававымі актамі не можа ўстанаўлівацца парадак рэалізацыі канстытуцыйнага права кожнага на зварот у суд за абаронай сваіх правоў і законных інтарэсаў.

Згодна з заканадаўствам КСН з’яўляецца пастаянна дзеючым калегіяльным органам, які рэалізуе меры па абароне правоў і законных інтарэсаў дзіцяці, выпрацоўцы ўзгодненых падыходаў і ажыццяўленню мерапрыемстваў, накіраваных на прафілактыку безнагляднасці і правапарушэнняў непаўналетніх (пункт 21 Палажэння).

Канстытуцыйны Суд адзначае, што КСН, з’яўляючыся спецыялізаванымі органамі пры органах выканаўчай улады і будучы надзеленымі дзяржаўна-ўладнымі паўнамоцтвамі, выконваюць публічна-значныя функцыі, у ліку якіх прыняцце рашэнняў, якія маюць абавязковы характар і цягнуць прававыя наступствы, якія закранаюць правы і свабоды грамадзян (пункт 38 Палажэння).

Нормы Закона і Палажэння, якія выступаюць прадметам канстытуцыйнай скаргі, вытлумачаны правапрымяняльнікамі ў частцы прававога рэгулявання парадку абскарджання прынятых КСН пастаноў як устанаўленне заканадаўствам іншага, несудовага, парадку абскарджання пастаноў КСН. Устанаўленне такога парадку падзаконным нарматыўным прававым актам сведчыць аб абмежаванні канстытуцыйнага права на доступ да правасуддзя, тады як паводле часткі першай артыкула 23 Канстытуцыі абмежаванне правоў і свабод асобы дапускаецца толькі ў выпадках, прадугледжаных законам. У сувязі з адзначаным Канстытуцыйны Суд лічыць, што пункт 41 Палажэння (у рэдакцыі да ўнясення змяненняў 14 студзеня 2025 г.), на падставе якога рашэнне суда першай інстанцыі па скарзе В.М.Емельяновіч на неправамерныя дзеянні КСН Лунінецкага райвыканкама судом апеляцыйнай інстанцыі было адменена, а вядзенне справы спынена з прычыны яе непадведамнасці, не адпавядае артыкулу 60 Канстытуцыі.

Канстытуцыйны Суд мяркуе, што паводле патрабаванняў артыкулаў 21 (часткі першая і чацвёртая) і 59 (частка першая) Канстытуцыі дзяржаўныя органы, вызначаючы ў рамках сваёй кампетэнцыі асаблівасці забеспячэння і абароны правоў і свабод грамадзян, павінны зыходзіць з палажэнняў частак другой і трэцяй артыкула 7 Канстытуцыі, згодна з якімі Канстытуцыя мае вышэйшую юрыдычную сілу і прамое дзеянне на ўсёй тэрыторыі Рэспублікі Беларусь; іншыя прававыя акты выдаюцца на аснове і ў адпаведнасці з Канстытуцыяй; дзяржава, усе яе органы і службовыя асобы, арганізацыі і грамадзяне дзейнічаюць у межах Канстытуцыі і прынятых у адпаведнасці з ёю актаў заканадаўства, а таксама зыходзіць з неабходнасці ўстанаўлення такіх прававых механізмаў, якія забяспечвалі б найбольш поўнае ажыццяўленне правоў і свабод грамадзян, гарантаваных Канстытуцыяй.

У адпаведнасці з названымі канстытуцыйнымі палажэннямі заканадаўца, надзяляючы КСН згодна з артыкулам 12 Закона паўнамоцтвам прымяняць меры ўздзеяння ў дачыненні да непаўналетніх, іх бацькоў і іншых асоб, якія могуць прыводзіць да парушэння правоў і свабод чалавека, павінен быў прадугледзець у Законе магчымасць іх абароны ў судовым парадку, як гэта гарантавана артыкулам 60 Канстытуцыі.

З прычыны названага прабелу ў Законе, які мае канстытуцыйна-прававое значэнне, прымяненне судом абскарджаных артыкула 12 Закона і пункта 41 Палажэння (у рэдакцыі да ўнясення змяненняў 14 студзеня 2025 г.), якія знаходзяцца ў прамой нарматыўнай сувязі, у грамадзянскай справе з удзелам В.М.Емельяновіч прывяло да парушэння канстытуцыйнага права заяўніцы на судовую абарону.

Унясенне пастановай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 14 студзеня 2025 г. № 21 змяненняў у Палажэнне, згодна з якімі пастанова КСН райвыканкама, гарвыканкама, адміністрацыі раёна ў горадзе, калі іншае не прадугледжана заканадаўствам, можа быць абскарджана ў райвыканкам, гарвыканкам, адміністрацыю раёна ў горадзе, якія стварылі яе, на працягу дзесяці рабочых дзён з дня прыняцця рашэння, а затым у суд (пункт 41), не дае падставы для спынення вядзення па справе, паколькі названае змяненне заканадаўства не выдаляе парушэнне канстытуцыйнага права заяўніцы на судовую абарону, дапушчанае дзеяннем палажэнняў нарматыўных прававых актаў, якія абскарджваюцца.

На падставе выкладзенага Канстытуцыйны Суд лічыць, што палажэнні артыкула 12 Закона і пункта 41 Палажэння (у рэдакцыі да ўнясення змяненняў 14 студзеня 2025 г.), прымененыя судом у грамадзянскай справе, не адпавядаюць артыкулам 7, 21 і 60 Канстытуцыі ў той меры, у якой у парушэнне канстытуцыйнага прынцыпу вяршэнства права не забяспечваюць рэалізацыю грамадзянамі гарантаванага Канстытуцыяй права на судовую абарону.

На падставе выкладзенага, кіруючыся часткай пятай артыкула 116¹ Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь, артыкуламі 83, 84, пунктам 1 артыкула 162 Закона Рэспублікі Беларусь «Аб канстытуцыйным судаводстве», Канстытуцыйны Суд Рэспублікі Беларусь 

ВЫРАШЫЎ: 

1. Прызнаць палажэнні артыкула 12 Закона Рэспублікі Беларусь «Аб асновах сістэмы прафілактыкі безнагляднасці і правапарушэнняў непаўналетніх» не адпаведнымі Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь, яе артыкулам 7, 21, 60, у той меры, у якой у парушэнне прынцыпу вяршэнства права гэтыя палажэнні не забяспечваюць рэалізацыю грамадзянамі канстытуцыйнага права на судовую абарону.

2. Савету Міністраў Рэспублікі Беларусь не пазней за тры месяцы пасля вынясення гэтага рашэння ўнесці ў Палату прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь праект закона аб унясенні адпаведных змяненняў у Закон Рэспублікі Беларусь «Аб асновах сістэмы прафілактыкі безнагляднасці і правапарушэнняў непаўналетніх», кіруючыся палажэннямі Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь і з улікам прававых пазіцый Канстытуцыйнага Суда, выкладзеных у гэтым рашэнні.

3. Вызначэнне судовай калегіі па грамадзянскіх справах Брэсцкага абласнога суда ад 25 красавіка 2024 г. аб адмене рашэння суда Лунінецкага раёна ад 28 лютага 2024 г. па скарзе Емельяновіч Валянціны Мікалаеўны на неправамерныя дзеянні Камісіі па справах непаўналетніх Лунінецкага раённага выканаўчага камітэта падлягае перагляду ва ўстаноўленым парадку.

4. Рашэнне з’яўляецца канчатковым, абскарджанню і апратэставанню не падлягае.

5. Рашэнне ўступае ў законную сілу з дня яго прыняцця і падлягае афіцыйнаму апублікаванню ў адпаведнасці з законам.

Старшынствуючы –
Старшыня Канстытуцыйнага Суда
Рэспублікі Беларусь                                                                                                                 П.П.Міклашэвіч