У Канстытуцыйны Суд звярнуўся паўнамоцны прадстаўнік Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь у Канстытуцыйным Судзе – першы намеснік Міністра юстыцыі Філіпава Н.М. (далей – паўнамоцны прадстаўнік) з хадайніцтвам аб афіцыйным тлумачэнні рашэння Канстытуцыйнага Суда ад 26 чэрвеня 2025 г. № Р-1309/2025 «Аб канстытуцыйнасці артыкула 12 Закона Рэспублікі Беларусь «Аб асновах сістэмы прафілактыкі безнагляднасці і правапарушэнняў непаўналетніх» па скарзе грамадзянкі Емельяновіч Валянціны Мікалаеўны» (далей – рашэнне ад 26 чэрвеня 2025 г.).

У хадайніцтве паўнамоцны прадстаўнік указаў, што рашэннем ад 26 чэрвеня 2025 г. Савету Міністраў загадана ў тэрмін не пазней за тры месяцы пасля вынясення рашэння ўнесці ў Палату прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу праект закона аб унясенні адпаведных змяненняў у Закон Рэспублікі Беларусь ад 31 мая 2003 г. № 200-З «Аб асновах сістэмы прафілактыкі безнагляднасці і правапарушэнняў непаўналетніх» (далей – Закон № 200-З).

Адзначана, што падчас падрыхтоўкі праекта закона аб унясенні змяненняў у Закон № 200-З былі выяўлены няяснасці ў разуменні рашэння ад 26 чэрвеня 2025 г. у частцы вызначэння найбольш аптымальнага падыходу да рэалізацыі канстытуцыйнага права грамадзян на судовую абарону, гарантаванага артыкуламі 7, 21 і 60 Канстытуцыі.

На думку паўнамоцнага прадстаўніка, рэалізацыя замацаванага ў артыкуле 60 Канстытуцыі права кожнага на абарону яго правоў і свабод кампетэнтным, незалежным і бесстароннім судом у парадку і тэрміны, вызначаныя законам, магчыма на ўзроўні любога закона, у тым ліку Закона № 200-з.

З 1 студзеня 2026 г. уступілі ў сілу навелы заканадаўства аб грамадзянскім судаводстве, якія змянілі парадак абскарджання дзеянняў (бяздзейнасці) дзяржаўнага органа, службовай асобы, надзеленых дзяржаўнымі і іншымі публічнымі паўнамоцтвамі, забяспечваючы адназначнае разуменне і прымяненне прававых прадпісанняў у частцы падачы заявы аб такім абскарджанні.

Паўнамоцны прадстаўнік лічыць таксама, што заканадаўца, валодаючы дыскрэцыяй пры выпрацоўцы заканатворчых рашэнняў, мае права вызначыць, у тым ліку пасля прапрацоўкі магчымых наступстваў прыняцця рашэння, аптымальны механізм прававога рэгулявання.

Канстытуцыйны Суд па выніках разгляду хадайніцтва паўнамоцнага прадстаўніка прыйшоў да высноў, што названае хадайніцтва ў адпаведнасці з пунктам 1 артыкула 85 Закона «Аб канстытуцыйным судаводстве» пададзена правамоцнай асобай; падстаў для адмовы ва ўзбуджэнні вядзення справы, прадугледжаных пунктам 1 артыкула 33 Закона «Аб канстытуцыйным судаводстве», няма.

З улікам выкладзенага, Канстытуцыйны Суд прыняў вызначэнне аб узбуджэнні вядзення справы аб тлумачэнні рашэння ад 26 чэрвеня 2025 г. Справа падлягае падрыхтоўцы да разгляду ў судовым пасяджэнні.